Gereformeerde Gemeente Geldermalsen, Bethelkerk

Foto van de gereformeerde gemeente Geldermalsen, Bethelkerk
De Gereformeerde Gemeente Geldermalsen, Bethelkerk. Maar wacht eens even… Heb ik niet al eerder een kerk bezocht uit de Gereformeerde Gemeente Geldermalsen? Jazeker, dit verslag kun je hier lezen. In dit verslag sprak ik mijn angst uit jegens het woord ‘Gereformeerd’. De kerk die ik toen bezocht bleek echter totaal niet te verschillen met ‘gewoon’ PKN, dus mijn angst was voor niets. De Bethelkerk verschilt wél van een PKN kerk. In de Bethelkerk dragen vrouwen rokken en zit de kerk vol met de meest modieuze hoeden. Lees hier of mijn angst voor “dit soort kerken” echt nodig was.

Ik moet het eerlijk toegeven, ik had nooit gedacht dat ik in “zo’n soort kerk” als de Bethelkerk zou komen. Toen ik klein was hield mijn moeder mijn haar altijd ‘lekker kort’ en ik liep in niets anders dan van die grote tuinbroeken. Hoewel mijn haar een stuk gegroeid is en ik toch redelijk vaak een rok draag, zag ik mezelf niet snel in een kerk zitten waar rokken min of meer verplicht waren. Tot vorige maand. Via mijn moeder hoorde ik over een dominee die mij wel mee wilde nemen naar een kerk ‘met alles erop en eraan’. Ik wist dat ik een kerk als deze nooit zou bezoeken met mijn ouders en besloot daarom deze kans te grijpen. Op 22 mei bezocht ik deze kerk. Ik heb er zeker geen spijt van gehad. 

De kerk
De Bethelkerk biedt plaats aan zo’n 1400 mensen, en behoort hiermee tot de top 40 van grootste kerken in Nederland. Onderweg naar de kerk werd dit al gauw duidelijk. We zetten de auto een eindje van de kerk, en liepen met een stoet mee naar de kerk. De parkeerplaats naast de kerk stond vol en er stond zelfs een verkeersregelaar die je wees waar nog plek voor je auto was. Ik dacht altijd dat je lopend naar Gereformeerde kerken moest en kon dus al direct een vooroordeel afstrepen. In de kerk hoefde ik niet bang te zijn voor vaste plaatsen. Mannen in pakken stonden bij de ingangen, en wezen je de bank waar je bij aan kon schuiven. Ook hoefde ik totaal niet bang te zijn voor de ‘lange zit’ waar men mij voor gewaarschuwd had, want de banken zaten heerlijk. Nog iets opvallends was de leeftijd van de mensen die de kerk in kwamen. Waar de gemiddelde leeftijd normaal gesproken erg hoog ligt, moest je hier echt zoeken naar de “opa’s en oma’s”. Vooral stellen met jonge kinderen en jongeren van mijn leeftijd bezochten de kerk. En nee, dit kwam echt niet doordat deze gezinnen allemaal tien kinderen hadden (opnieuw een vooroordeel dat ik kon afstrepen). Sterker nog, ik zag geen enkel gezin met meer dan drie kinderen. 

Kleding
Dit onderwerp kan ik natuurlijk niet vermijden. Ikzelf droeg een rok tot op mijn knie, en een blauwe hoed. Even was ik bang dat deze te kort zou zijn, maar dichterbij de kerk komend bleek dat ik mijn rok zelfs wel wat op kon trekken. Het vooroordeel wat ik had over dat alles in donkere tinten moest zijn bleek ook niet te kloppen. Vrouwen droegen kleding en hoeden in de meest felle kleuren. Het was prachtig en ontzettend vrolijk om te zien. 

De dienst
De dienst bestond net als de meeste kerkdiensten uit zingen en een preek. Voordat de dienst was begonnen vroegen wij naar liedboeken. In de liedboeken die we kregen zat ook de Bijbel. Dat was maar goed ook, want de Bijbel die ik had meegebracht was niet van de vertaling die ze in de kerk gebruikten. Daarbij zongen ze niet uit het ‘nieuwe liedboek’ maar ‘ouderwetse psalmen’ en dat dan op hele noten. In de dienst werd niet overdreven veel gezongen, en het viel mij ook op dat men bij geen enkel gezang ging staan. Wel waren er een aantal mannen die opstonden tijdens het gebed. Toen zij opstonden wilde ik ook bijna gaan staan, maar ik realiseerde me net op tijd dat maar een selectieve groep mensen opstond. Later liet ik mij vertellen dat het vroeger zo was dat alle mannen moesten gaan staan, maar dat het nu vrijer was en dat je als man mocht gaan staan als je je daartoe geroepen voelde. Vrouwen mogen echter nog altijd niet staan.

De preek bestond uit drie delen. Aan het begin van de preek greep ieder naar de tasjes. De pepermunt en droprollen werden tevoorschijn getoverd en van alle kanten boden mensen mij wat lekkers aan. Toen de predikant aankondigde dat de tweede gedachte zou komen, werden deze nogmaals tevoorschijn gehaald. Na het tweede deel zongen we een psalm (opnieuw kwamen de pepermunt en droprollen tevoorschijn) en toen kwam het derde deel. De preek was inderdaad langer dan ik hem normaal gesproken hoor, maar hij was, mede dankzij de onderbrekingen, niet saai. Ook vielen de ‘storende dingen’ (ofwel uitspraken waarmee ik het totaal niet eens was) die ik dacht dat er zouden komen reuze mee. Één keer zei de predikant iets wat mij opviel en dat was dat mannen God moesten herinneren als ze aan het werk waren en vrouwen als ze thuis waren. Ik ben niet zo van het idee dat een vrouw per se thuis moet blijven, maar gezien hier totaal geen nadruk op lag, had ik er weinig problemen mee. De preek over het algemeen vond ik eigenlijk opvallend mooi.

Conclusie
Ik vond het geweldig om te zien dat ook een kerk als deze, waarover ik een hele lijst met vooroordelen had, zo toegankelijk was. Niemand keek me raar aan toen ik er was, en ik had echt een goed gevoel toen ik naar huis ging. Ik ga zeker weten nogmaals terug naar een kerk als deze!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *