De schittering van de protestantse orthodoxie

Toren Grote of Barbarakerk Culemborg, de schittering van de protestantse orthodoxie
Deze maand geen kerkdienst op zondagochtend voor mij, maar een vrijdagavond in de Grote kerk (of Barbarakerk) in Culemborg. Een avond die in het teken stond van de protestantse orthodoxie. En dan niet zomaar de protestantse orthodoxie, maar het mooie ervan.

Precies, het mooie. Geen gezeur over rokken en hoeden of homofobie. Althans, zo werd de avond aangekondigd. In ruil daarvoor werd er van ons, de bezoekers van de avond, gevraagd open-minded te zijn. Geen vooroordelen dus. Of ieder zich hieraan kon houden, moest ik nog bezien.

De avond bestond uit drie interviews. Twee hiervan waren met mensen uit verschillende orthodox protestantse gemeenten in Geldermalsen, de derde was met Elbert Dijkgraaf (2e kamerlid bij de SGP). Ze werden gevraagd om te vertellen wat ze het mooiste vonden aan hun gemeente en na ieder interview zongen we een door de geïnterviewde uitgekozen lied.

De liederen (psalmen) waren moeilijk mee te zingen, omdat lang niet iedereen die op dat moment in de kerk zat het gewend was om zulke ‘ouderwetse’ liederen te zingen. Gelukkig had ik achter mij een man zitten die het duidelijk wél gewend was. Hij zong luidkeels mee en zo kreeg ik alsnog mee hoe het zou moeten klinken.

Uit de interviews werd duidelijk dat de mannen en vrouw uit de verschillende orthodoxe gemeenten blij waren met de saamhorigheid in de kerk. Deze voelde ik ook zeker toen ik de Bethelkerk bezocht. Maar, de saamhorigheid was niet het enige waar ze tevreden over waren. Allen gaven namelijk aan ook blij te zijn dat de kerk zich richt op de individuele geloofsbelevenis. Een kerk die je dus én een fijn groepsgevoel geeft én je het gevoel geeft dat het er toe doet hoe jij je als individueel voelt. Dat vond ik wel goed klinken.

Een veel gevonden vooroordeel is dat de protestantse orthodoxie ‘zware regels’ heeft. Dat dit ‘zware’ niet altijd hoeft te gelden ondervond ik in de Bethelkerk, maar de regels blijven er natuurlijk. Het was dan ook onvermijdelijk. Er zouden vragen over komen.  Een vrouw uit een van de orthodoxe gemeenten van Geldermalsen gaf antwoord op de vraag: “Houd je je ook aan de regels waar je het niet helemaal mee eens bent?”

Haar antwoord was ja. Even hield ik mijn adem in. Toen zei ze dat ze dit niet als een probleem zag. Ze koos ervoor om bij een gemeente te horen. En, als je ergens bij wil horen, dan zorg je dat je je gedraagt zoals de rest van de groep. Als je het echt niet eens bent met alles wat ze doen, dan zou je er waarschijnlijk ook niet bij willen horen.

Dit alles klonk voor mij eigenlijk heel logisch. Want er wordt dan wel vaak gesproken over de zware regels die binnen de protestantse orthodoxie gelden, maar heb je dat niet binnen elke gemeente? In de evangelische gemeenten is het normaal dat je staat tijdens het zingen en af en toe tijdens de preek een enthousiaste ‘Amen!’ roept. Als je daar altijd met een chagrijnig gezicht zit en nooit gaat staan tijdens het zingen terwijl je niets aan je benen hebt, kijken mensen je ook raar aan.

Ik heb van deze avond veel geleerd en ben blij dat het inderdaad een avond was vol schittering, zonder gezeur over dingen die ‘niet goed’ zouden zijn. Ik hoop dan ook zeker dat er meer van dit soort avonden komen. Deze avond is mogelijk gemaakt door De Roos van Culemborg. Meer weten? Kijk dan even op hun website.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *